บทที่ 37 ข้าต้องการเจ้า

หรูอวี้ที่ฝืนร่างกายไว้ ก็ต้องเสียหลักจนเกือบล้มลง จ้าวลู่ฉือรวบเอวของนางไว้ตามสัญชาตญาณ ร่างของคนทั้งสองจึงแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง

“ทะ ท่าน” หรูอวี้เบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อมือของนางวางอยู่บนแผลอกเปลือยเปล่าของเขาอย่างไม่ตั้งใจ

ทั้งใบหน้าของจ้าวลู่ฉือก็โน้มลงมาใกล้นาง จนลมหายใจอุ่นร้อนของเขากระท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ